V

Grace wróciła jakiś czas potem. Nie mam pojęcia, gdzie była... W każdym razie, zastała mnie na dywanie, zalaną łzami. Zszokowana od razu podbiegła do mnie i złapała za ręce.
-Channel, co się stało? - spytała.
Nie mogłam udzielić jej żadnych wyjaśnień, bo za bardzo płakałam. Dziewczyna otworzyła lekko usta. Nie miała pojęcia, co ma zrobić. Usiadła ze mną na dywanie i głaskała mnie po włosach czekając aż się trochę uspokoję. W końcu, przez szlochanie udało mi się wydusić kilka słów.
-Widziałam się z Ryanem...
-I co? Co powiedział?
-Że jest za młody na dziecko i czy nie zastanawiałam się nad usunięciem.
Była w jeszcze większym szoku niż wcześniej. Jej źrenice rozszerzyły się. Zacisnęła szczękę wyraźnie zła.
-A to skurwysyn... - syknęła odwracając głowę.
-Wybiegłam stamtąd i wróciłam do domu.
Łzy znowu leciały mi niczym woda z kranu. Gracie przyniosła mi pudełko z chusteczkami. Pokazałam jej SMS-y z Ryanem. Zacisnęła mocno pięści.
-Zabiję go... - warknęła - Jak Boga kocham, zabiję!
Wstała, jakby gotowa do wyjścia.
-Tylko musisz mnie wyciągnąć z więzienia - wskazała na mnie.
Uśmiechnęłam się blado. Za to morderstwo wpłaciłabym najwyższą kaucję.
Grace opiekowała się mną przez resztę dnia. Wręcz zmusiła mnie do przeniesienia się na kanapę z dywanu. Jej wsparcie bardzo mi pomogło. Nie mam pojęcia, co bym bez niej zrobiła... Około 19.00 zasnęłam wycieńczona płaczem i zdażeniami z całego dnia. Obudziłam się rano - w słoneczny, niedzielny poranek. Była zaledwie 9.00, a Grace już krzątała się po mieszkaniu. To do niej niepodobne... Gdy można, potrafi spać nawet do południa.
Kiedy zobaczyła, że wstałam uśmiechnęła się do mnie. Odwzajemniłam gest. Uniosłam głowę. Przyjaciółka przygotowała mi kanapki z nutellą i ciepłą herbatę. W dodatku, z samego rana poszła do apteki i kupiła mi witaminy, które przepisała mi pani doktor.
-Jesteś kochana - powiedziałam zaspanym głosem.
-No wiem - wyszczerzyła się.
Przykucnęła przy mnie i przytuliła mnie. Po chwili oderwałyśmy się od siebie.
-Jak się czujesz? - zapytała Grace.
-Całkiem nieźle, tylko jakoś tak kręci mnie w żołądku...
-To z głodu - machnęła ręką - Zjedz, przejdzie ci zaraz.
Kiwnęłam głową, a Gracie podstawiła mi pod nos talerz z kanapkami. Nawet nie zdążyłam wziąć do ręki jednej z nich, kiedy mnie zemdliło. Zerwałam się z kanapy i pobiegłam do łazienki. Zwymiotowałam. Znowu.
Przemyłam twarz zimną wodą i przepłukałam usta. Wróciłam do pokoju. Położyłam się na kanapie i zakryłam kocem.
-Oj, biedna ty moja - zagruchała Grace - Ale takie są uroki ciąży.
-Uroki... - prychnęłam - Nie ma w tym nic miłego!
-O kochana, to się dopiero zacznie!
Spojrzałam na nią zdziwiona.
-Co?
-Nietrzymanie moczu, odstawianie kawy, humorki... Wymioty to nic takiego.
-Jezu, Grace, skąd ty wiesz to wszystko? - zaśmiałam się.
Upiłam łyka herbaty, która zdążyła już wystygnąć. Zabrałam się za kanapki. Byłam głodna jak wilk.
-Nudziło mi się, - wzruszyła ramionami - to pogrzebałam w necie.
-Przejmujesz się nami bardziej niż ja sama.
Nami. Mną i dzieckiem. Matko, to wszystko było wtedy takie nierealne... Przyszło tak niespodziewanie, wcześnie. Miałam mnóstwo planów na przyszłość, a tu bum! Ciąża. W dodatku rozstałam się z Ryanem... Nie miałam zielonego pojęcia o macierzyństwie. Moja mama po urodzeniu Julii rozpiła się i zostawiła nas. Nie utrzymujemy kontaktu. Z resztą, nawet, gdy jeszcze z nami mieszkała to zbytnio się nami nie przejmowała... Gdyby nie tata nie wiem co by z nami było. Nie miałam wzorców, jaką mam być matką?
-No wiesz, ktoś musi - Gracie usiadła obok mnie na kanapie.
Dokończyłam śniadanie i wzięłam tabletki. Razem z przyjaciółką oglądałyśmy jakieś denne seriale w telewizji. W końcu Grace zapytała:
-I co teraz?
-Teraz? Oglądamy dalej.
-Nie, ja pytam o dziecko... Chcesz wychować je sama?
-Tak. To znaczy nie dokońca sama...
Dziewczyna uniosła brew pytająco.
-Wracam do domu.
-Do Nowego Jorku?! Chcesz rzucić studia?
Pokiwałam głową. Podjęłam już decyzję.
-Jesteś tego pewna Channi? To twoje marzenia.
-Co ja zdziałam z dzieckiem i to sama? Muszę wrócić do domu.
-Ja bym ci pomogła, wiesz przecież...
-Grace, muszę, naprawdę - przerwałam jej - Nie chcę mieszkać w jednym mieście z Ryanem, poza tym nauka i małe dziecko? A z tatą będzie mi łatwiej. Znajdę jakąś pracę i spróbuję sobie ułożyć życie na nowo.
Taki był mój plan. Nie miałam pojęcia czy wszystko będzie okej, ale miałam nadzieję, że uda mi się wiązać koniec z końcem.
-Chan, wiesz, że cię nie zatrzymuję. Nawet, gdybym chciała to nie dam rady... Ale przemyśl to jeszcze.
-Przemyślałam. Tak będzie najlepiej.

~~~

Dzień po pogrzebie musieliśmy wracać do Los Angeles. Mam wiecznie zapchany grafik, zero czasu na cokolwiek poza koncertami, sesjami, nagrywaniem piosenek, wywiadami i mnóstwem innych rzeczy związanych z karierą piosenkarza. Zacząłem wcześnie, więc nigdy nie miałem życia normalnego nastolatka. Mimo to nie żałuję. Spełniłem swoje marzenia, jestem szczęśliwy.
Przez dwa tygodnie od wyjazdu z Australii, cały czas miałem w głowie imię 'Channel'. Myślałem o niej przez cały czas.W pewnych momentach tak mnie to pochłaniało, że odpływałem. Denerwowało to Matta, który uznał, że powinienem przestać myśleć o niebieskich migdałach i zająć się ważniejszymi rzeczami. Ale ja nie potrafiłem się od niej uwolnić. Kilka razy nawet mi się śniła.
Co o niej wiedziałem? Znałem jej imię, wiedziałem, że jest moją fanką i jak wygląda. Nic poza tym... Być może udałoby mi się rozpoznać jej głos na ulicy, ale to nic pewnego.
I pewnego dnia pomyślałem, że to dużo. Może uda mi się ją znaleźć?

__________________________________
Haloooo!
Czyta to w ogóle ktoś jeszcze? ;p
Wyświetleń jakoś nie przybywa, komentarzy również... Proszę o to, abyście komentowali, można również anonimowo. Wasza opinia wiele dla mnie znaczy.
xoxo.

IV

*2 tygodnie później*

Od kilku dni nękały mnie ciągłe wymioty i nie miałam ochoty kompletnie na nic. Chętnie leżałabym na kanpie cały dzień oglądając jakieś seriale. To dziwne, ale gdzie bym nie poszła czułam kwiaty. Nawet w miejscach, w których ich nie było. Wszystko mi przeszkadzało, nawet ustawienie mebli w pokoju. Kiedy nudności się nasiliły, za namową Gracie udałam się do lekarza. Opowiedziałam mu o objawach dziwnej choroby.

-Co pan o tym myśli doktorze?

-Cóż... - przejechał dłonią po brodzie - Mam pewne podejrzenia. Ale wypiszę pani skierowanie na USG.

Pokiwałam głową. Siwowłosy mężczyzna poprawił okulary na nosie, wziął do rąk długopis i plik kartek. Zaczął coś wypisywać. Po chwili oderwał jedną z karteczek i podał mi ją.

-Niech pani idzie na 3 piętro, pokój 322.

-Dobrze, dziękuję.

Wyszłam z gabinetu. Westchnęłam głośno widząc długie schody. Z parteru na 3 piętro? A gdzie jest winda?!

Jakoś wdrapałam się po tych schodach i zaczęłam szukać pokoju numer 322. Szybko go znalazłam i zapukałam do drzwi. Zdyszana weszłam do środka. Przy małym biurku siedziała pani doktor. Gdy mnie zobaczyła uśmiechnęła się lekko. Podałam jej skierowanie od poprzedniego lekarza. Spojrzała na nie po czym powiedziała:

-Proszę się położyć tutaj.

Wskazała ręką na "szpitalną kozetkę", jak to ją nazywam. Wykonałam polecenie. Kobieta wstała i podeszła do mnie.

-Niech pani podwinie bluzkę.

Podciągnęłam moją zieloną bokserkę aż do stanika. Uważnie przyglądałam się brunetce, która wzięła do ręki butelkę z maścią. Wysmarowała mi nią brzuch. Następnie przyłożyła do niego jakieś urządzenie. Zaczęła nim jeździć po moim brzuchu. Miałam ochotę się śmiać, ponieważ strasznie mnie to łaskotało. Kobieta spojrzała na ekran obok mnie. Przekręciła go lekko w moją stronę. Zwróciłam na niego wzrok. 

-Tak... - uśmiechnęła się lekko - 7 tydzień, jak narazie wszystko w porządku.

Otworzyłam usta. Byłam w szoku.

-Co? - wydukałam po chwili - Jaki 7 tydzień?

-Jest pani w ciąży - zaśmiała się.

Moje źrenice natychmiast się rozszerzyły. Nie, to niemożliwe... Odwróciłam głowę w stronę ekranu. Rzeczywiście, dało się tam zauważyć coś na kształt małego dziecka. Nie mogłam w to uwierzyć. Przygryzłam wnętrze policzka. Nie byłam gotowa na dziecko. Miałam tylko 20 lat!
Kilkanaście minut później wyszłam z gabinetu ze zdziwieniem wymalowanym na twarzy. Stałam przez chwilę w miejscu, póki ludzie nie zaczęli na mnie dziwnie patrzeć. Wtedy starałam się zachowywać normalnie; schowałam receptę z witaminami do torebki i zeszłam schodami na sam dół. Wyszłam z wielkiego budynku koloru waniliowego budyniu. Złapałam pierwszą lepszą taksówkę i wróciłam do akademika.
Gdy trzasnęłam drzwiami wejściowymi do pokoju, Grace spojrzała na mnie marszcząc brwi.
-Co jest? - zapytała - Zobaczyłaś ducha?
Pokręciłam głową. Tępo wpatrywałam się w nieokreślony punkt.
-Nie... To coś innego.
-Gadaj, bo nie zgadnę - zaśmiała się.
-Jestem w ciąży.
Zapadła cisza. W końcu Gracie wstała z kanapy i podeszła do mnie.
-Naprawdę? - uśmiechnęła się - Ale super!
Przytuliła mnie. Nie rozumiałam, dlaczego tak ją to ucieszyło. W końcu dziewczyna puściła mnie i spojrzała mi w oczy.
-Nie cieszysz się? - zdziwiła się.
-Nie! Jestem za młoda na bycie matką!
-Coś ty - machnęła ręką - Tak ci się tylko zdaje. jestem pewna, że będziesz najlepszą mamusią na świecie.
Uśmiechnęłam się lekko. To dodało mi trochę otuchy.
-A Ryan już wie?
-Nie, nie mam pojęcia jak mu to powiedzieć... - wzruszyłam ramionami.
-Nie przejmuj się Channel! Na pewno się ucieszy.
-Tak myślisz?
Pokiwała głową. Przytuliłam ją z całej siły.

***

Kolejnego dnia umówiłam się z Ryanem w naszej ulubionej kawiarni. Pogodziłam się już z myślą, że będziemy mieli dziecko. Przecież to jeszcze nie koniec świata, prawda?
Ryan zjawił się równo o 17.00; ja jak zwykle przyszłam chwilę wcześniej. Przywitałam się z moim chłopakiem. Zamówiłam lody truskawkowe, a Ryan colę. Gdy kelnerka odeszła od nas szatyn spytał:
-Więc, co to za ważna sprawa, o której tak pilnie chciałaś porozmawiać?
Westchnęłam cicho. Ryan złożył ręce i oparł na nich podbródek. Spuściłam wzrok i przygryzłam wargę. Denerwowałam się mimo, że Grace wciąż zapewniała mnie, iż Ryan będzie zachwycony. Chłopak szybko zauważył, że jestem spięta. Złapał moją dłoń i spojrzał mi w oczy.
-Skarbie... - szepnął - O co chodzi?
Wtedy przyszła kelnerka z naszymi zamówieniami. Podziękowaliśmy, a ona odeszła do innego stolika. Przełknęłam ślinę.
-Ryan... - wydusiłam - Będziemy mieli dziecko.
Spojrzałam na plastikowy stół. Zacisnęłam powieki.
-Żartujesz sobie, prawda?
Odgarnęłam grzywkę z czoła i pokiwałam głową. Szatyn puścił moją rękę i oparł się o krzesło.
-To niemożliwe - spojrzał na okno.
-Wszystko jest możliwe.
-Jestem za młody na dziecko.
-Ty jesteś za młody? - zacisnęłam pięści - A co ze mną?!
-Halo, Channel, nie unoś się...
Zapadła chwila ciszy. Raczej nie był zachwycony... Czułam jak łzy napływały mi do oczu.
-Myślałaś już co z tym zrobisz? - zapytał nagle.
Zmarszczyłam czoło.
-Po pierwsze: zrobiMY. To nasze wspólne dziecko. Po drugie: co masz na myśli?
-No...  - nachylił się nade mną - Nie myślałaś, żeby go... No wiesz, usunąć.
Tego już było za wiele. Wstałam i sprzedałam Ryanowi siarczysty policzek.
-Do cholery jasnej! Co?! Mam usunąć dziecko? ŻYWE DZIECKO?!
Na początku nie byłam za szczęśliwa, owszem... Ale nigdy w życiu nie przyszłoby mi na myśl, żeby usunąć ciążę.
-Przestań się drzeć idiotko! - syknął szatyn.
-Spierdalaj!
Szybkim krokiem wyszłam z kawiarni. Pobiegłam przed siebie. Łzy zasnuły moje oczy mgłą. Po chwili ściekały mi po policzkach. Nie jestem mordercą.
Do akademika doszłam na piechotę. Całą drogę przepłakałam. W tym czasie wysłałam Ryanowi SMS-a:

Od: Ja

Nienawidzę cię skurwielu. To koniec. A naszego dziecka nie zobaczysz NIGDY, wychowam je sama.

Kiedy byłam w domu, położyłam się na podłodze i płakałam dalej. Po jakimś czasie mój telefon zawibrował.

Od: Ryan

I dobrze, i tak nigdy cię nie kochałem.

III

Tego dnia padało. Z resztą, chyba w życiu nie byłam na pogrzebie, na którym była ładna pogoda. Założyłam czarne jeansy i płaszczyk w tym samym kolorze. Odgarnęłam grzywkę z czoła. Spojrzałam w lustro.
-Jesteś pewna, że chcesz tam iść? - usłyszałam głos Grace z pokoju.
Westchnęłam cicho. Szczerze mówiąc, nie wiedziałam czy to na pewno dobry pomysł...
-Tak - odpowiedziałam.
Chciałam tam być chociażby po to, żeby go pocieszyć i przeprosić za to pod domem jego babci. Jak zwykle najpierw coś zrobiłam, a potem dopiero pomyślałam. Sumienie nie dawało mi żyć. Wyszłam z łazienki. Szatynka siedziała na podłodze i oglądała telewizję. Otworzyłam szafę, żeby zabrać parasol. Ale stał tam tylko ten Gracie - wściekle różowy. Zmarszczyłam brwi.
-Gdzie mój parasol? - spytałam.
-Nie wiem.
Przygryzłam wnętrze policzka. Po chwili zastanawiania się nad tajemniczym zniknięciem przedmiotu przypomniałam sobie, że ostatnim razem widziałam go w samochodzie Ryana. Najwidoczniej musiałam go tam zostawić... Przekręciłam głowę na bok. Chyba nie miałam zbytniego wyboru.
-Grace, pożyczysz mi parasol?
-No jasne, bierz.
Wyszłam z akademika. Pomyliłam, się, bo wcale nie padało - to było oberwanie chmury. Skrzywiłam się. Otworzyłam parasol, który było zapewne widać z odległości kilometra i ruszyłam na pogrzeb.

***

Ludzi było sporo. Deszcz nie przestawał padać. Szłam na szarym końcu konwoju, żeby nie wyróżniać się z parasolem i nie zwrócić na siebie niepożądanej uwagi. Na przodzie jechał czarny karawan. Podejrzewam, że wolniej mógłby tylko stać... Ludzie mokli i szlochali. Szli ze spuszczonymi głowami. Smutek odczuwałam również ja. Zapewne Cody był na początku i szedł załamany przed siebie. Ta świadomość mnie dobijała. Wszystko czego pragnęłam dla niego to szczęście. Chciałam widzieć na jego twarzy uśmiech, bo wtedy moje serce się cieszyło. Był kimś więcej niż tylko moim idolem.
Marsz żałobny chyba działał na pogodę, ponieważ była coraz gorsza. Gdy weszliśmy na cmentarz i wszyscy zebrali się wokół dołu, złożyłam parasol, żeby nie robić wstydu tym kolorem. Bardzo szybko przemokłam do suchej nitki. Co chwilę przchodził mnie dreszcz. Spojrzałam przed siebie. Przy wielkiej dziurze stała babcia Codyego, jego rodzice, rodzeństwo jeszcze ktoś z rodziny no i on. Praktycznie wszyscy płakali. Panowie z zakładu pogrzebowego podłożyli pod trumnę grube sznury. Zaczęli spuszczać ją powoli do dołu. Jasnobrązowe drewno błyszczało od deszczu. Gdy trumna znalazła się w dole, sznury zostały wyciągnięte na powierzchnię. Odgarnęłam grzywkę do tyłu, bo nadmiar wody skapywał z niej po moich oczach.
W tym momencie zauważyłam Codyego przykładającego dłoń do oczu i zanoszącego się płaczem. Otworzyłam lekko usta. Ten widok złamał mi serce. Panowie w czarnych garniturach z ledwością zakryli dół betonową klapą, a ludzie zaczęli składać na niej wieńce. Wtedy blondyn szybkim krokiem zaczął przedzierać się przez tłum. Angie popatrzyła na niego, ale wiedziała, że nie zatrzyma go. Złapałam za róg płaszcza i wycisnęłam go. Poczułam na sobie uderzenie czyjegoś ciała. Uniosłam głowę.
Przede mną stał zapłakany Cody. Wstrzymałam oddech. Patrzył na mnie rozgoryczony. Już chciał odejść, gdy złapałam go za nadgarstek. Nie spodziewał się tego.
-Cody, strasznie mi przykro - wydusiłam z ledwością - Błagam cię, nie płacz. Nie zniosę tego.
Zdziwił się. Wyrwał się z mojego uścisku i stał wpatrzony we mnie. Ludzie wciąż byli zajęci grobem.
-Czy ja cię już gdzieś nie widziałem? - zapytał łamiącym się głosem.
-Tak, wczoraj...
-Przypominam sobie. To ty zaczęłaś się drzeć pod domem - mruknął oschle.
Coś ukuło mnie w sercu. Tak jak myślałam - miał mi to za złe. Z jego oczu wciąż spływały łzy. Mieszały się z kroplami deszczu. Jego idealnie ułożone włosy całkowicie opadły.
-Cody, ja naprawdę przepraszam - po moim policzku spłynęła łza.
-Po co tu przyszłaś? - warknął - Kontynuować swoją głupotę?
-Nie, przyszłam tu dla ciebie. Przeprosić.
-Jeśli powiem, że przyjmuję przeprosiny, odpierdolisz się?
Zacisnęłam usta. Nie mogłam uwierzyć w to co usłyszałam... Poświęciłam mu 7 lat z mojego życia. 7 najpiękniejszych lat. Rozumiem okoliczności, ale to przekroczyło wszelkie granice.
-Przecież to nie będzie szczere... - odpowiedziałam w końcu - Co się z tobą dzieje? Zmieniłeś się...
-Co się dzieję ZE MNĄ?! Co się dzieje z wami?! - złapał mnie za ramiona - Zachowujecie się jak jakieś wariatki! Kim ty w ogóle jesteś?
Ciarki przeszły mi wzdłuż kręgosłupa. Przełknęłam ślinę.
-Jestem Channel i kocham cię - uśmiechnęłam się blado - Jestem twoim Aniołkiem, ale ty chyba mnie nie potrzebujesz...

~~~

Trafiła w mój słaby punkt. Mój wyraz twarzy złagodniał. Nie wiedziałem co powiedzieć. Naprawdę tak się czuła? Niepotrzebna? One wszystkie myślały, że ich nie kocham, tak? Co ja narobiłem... Alli miała rację.

Chciałem odpowiedzieć jej coś, co zaprzeczyłoby jej teorii, ale nie wiedziałem co. Widziałem jej łzy. Coś w mnie pękło. Westchnąłem cicho. I wtedy spojrzałem w jej oczy. Sparaliżowało mnie. Nie widziałem takich pięknych oczu nigdy w życiu. Dopiero teraz dostrzegłem jej urodę. Miała śliczne usta, długie blond włosy. Przygryzłem wnętrze policzka. Channel była odzwierciedleniem prawdziwego Anioła. I była nim - dokładniej mówiąc moim. 

Zamrugała kilka razy. Ocknąłem się z transu. Ludzie powoli zaczęli się rozchodzić. Puściłem ramiona dziewczyny i rozejrzałem się.

-Muszę już iść - wydukałem - I to ja przepraszam. Uniosłem się...

Nie dałem jej dojść do słowa. Po prostu odszedłem stamtąd jak najszybciej.

Po drodze do domu myślałem o niej i o jej słowach. Szczerze mówiąc czułem się oczarowany Channel. Dopiero potem pomyślałem o tym, że była cała mokra. Przyszła do mnie i zakład, że choroba ją nie minie. Mogłem ją zabrać z tego miejsca. Ale było za późno. Minęło trochę czasu, napewno sobie poszła. 

II

Kilka tygodni później, wychodziłam z zajęć razem z Gracie; miałyśmy w zamiarach wybrać się do pobliskiego Starbucksa. Tak też zrobiłyśmy. Upał niesamowicie doskwierał. Zamówiłam mrożone cappucino, a Grace, czarną herbatę. Usiadłyśmy przy stoliku na dworze. Założyłam okulary przeciwsłoneczne. Nie miałam ochoty oślepnąć... Nie byłyśmy tam nawet 10 minut, a od strony ulicy zaczął dobiegać hałas nie do wytrzymania. Trąbenie samochodu, pisk opon oraz ludzi. W pierwszym momencie myślałam, że zdarzył się jakiś wypadek.
Okropne dźwięki nie ustawały. Wręcz przeciwnie - w dodatku zbliżały się wyraźnie do nas. Westchnęłam zdenerwowana. Grace zatkała uszy dłońmi.
-Co to jest?! - próbowała przekrzyczeć klakson.
Wzruszyłam ramionami. Zza rogu wyłonił się czarny, błyszczący Mercedes - najnowszy model, prosto z salonu. Musiał kosztować mnóstwo forsy. Auto miało przyciemniane szyby, więc nie mogłyśmy zobaczyć, kto jest w środku. Samochód poruszał się w żółwim tempie; trąbił tak, że słychać go było po drugiej stronie Australii. Co chwilę hamował i ruszał. I tak co kilka metrów. Najwyraźniej kierowca nie chciał nikogo potrącić. W szczególności, że wokoło i za Mercedesem biegł spory tłum dziewcząt. W większości były to nastolatki. Zmarszczyłam brwi.
-Przyjechała królowa czy jak? - spytałam sama siebie.
-Nie, ja chyba wiem o co chodzi...
Spojrzałam na Grace. Uśmiechała się lekko i patrzyła na mnie cielęcym wzrokiem.
-Nie zgadniesz kto przyjechał - zaśmiała się - Cody Simpson.
Natychmiast znalazłam się w tłumie dziewczyn. Nawet nie zabrałam swoich rzeczy. Zaczęłam piszczeć jak opętana i wołać mojego idola po imieniu. Nie zastanawiałam się wtedy, skąd Gracie wiedziała o tym. Po prostu nie mogłam w to uwierzyć. Cieszyłam się tak bardzo, że rozpychałam nastolatki przeskakiwaniem z nogi na nogę. Szczery uśmiech nie schodził mi z twarzy.
Nawet go nie widziałam, ale coś mówiło mi, że on naprawdę tam jest. Nie zauważyłam, gdy koło mnie znalazła się Grace z naszymi torebkami. Szła uparcie razem ze mną i resztą dziewcząt. W pół godziny przeszliśmy chyba 500 metrów. Dotarliśmy do Andrew Avenue. Pośród mniejszych domków jednorodzinnych stał tam jeden większy. Ściany miał wykładane jasnym kamieniem. Podwórko było jak połowa akademika, w którym mieszkałam. Kiedy Mercedes stanął pod brązową bramą, wyszedł z niego mężczyzna o czekoladowych włosach. Ściągnął z nosa okulary przeciwsłoneczne. Stanęłam na palcach, by zobaczyć go całego zza tłumu.
Rozpoznałam w nim Matta - menadżera Codyego. Przygryzłam wnętrze policzka z radości. Czyli jednak był tu i Cody.
Mężczyzna stanął z tyłu samochodu. Pisk stał się dwa razy głośniejszy. Auto powoli zaczęło wjeżdżać na plac. Matt wyrzucił ręce przed siebie, gdy tłum zaczął na niego napierać.
-Stop! - krzyknął - Nie możecie tam wejść!
Zatrzymaliśmy się. Z Mecedesa wyskoczył kolejny mężczyzna. Tym razem był to ojciec Codyego. Pociągnął Matta za ramię i oboje zatrzasnęli bramę. Zebraliśmy się wokół niej i płotu. Otarłam wierzchem doni pot z policzków i czoła. Pogoda i ludzie wokoło mnie nie sprawiali, że było mi chłodniej.
Miałam szczęście i zajęłam miejsce przy samym płocie. Był mi aż do szyi. Gdy stawałam na palcach mogłam zobaczyć wszystko za nim. Tłum skandował imię Codyego. Brad po zabraniu kilku bagaży udał się wraz z Angie, jego żoną do domu. Z auta wysiadło rodzeństwo Codyego - Alli i Tom. Chłopiec pobiegł do budynku, a blondynka odwróciła głowę w naszą stronę. Uśmiechnęła się lekko i machnęła ręką. Po raz kolejny wrzeszczałyśmy niczym opętane. Czułam się conajmniej jak na koncercie...
Nagle spod płotu wyskoczył Florent. Prawie dostałam zawału. Wyszczerzył się do nas.
-Cześć dziewczyny - przywitał nas ze swoim francuskim akcentem.
-Hej Flo - odpowiedziałyśmy chórem.
To było wręcz wiadome, że chciał odwrócić naszą uwagę od kolejnych dwóch osób wysiadających z auta. Zaczął pytać o samopoczucie i gadać o pogodzie. Tymczasem otworzyły się drzwi od kierowcy i zauważyłam Justina Stirlinga. Zaraz za nim, z tylnych siedzeń wyszedł ten, na którego tu wszystkie czekałyśmy.
Cody Simpson.
Moje serce zaczęło bić szybciej. Był tylko 10 metrów ode mnie. Przeczesał palcami włosy. Justin ręką wskazał mu dom, a z jego ust wyczytałam słowo "szybko". Blondyn kiwnął głową. Flo zaczął się z nami żegnać.
Nie wytrzymałam. Zaczęłam piszczeć najgłośniej jak potrafiłam. Wszyscy łącznie z ekipą i Codym patrzeli na mnie.
-Cody, kocham cię! - złapałam dłońmi za płot.
Fanki zorientowały się, że nasz idol jest przed nami i zaczęły szaleć. Wszyscy skakali w miejscach i krzyczeli. Cody zignorował nas i poszedł do domu. Poczułam się trochę urażona, ale usprawiedliwiałam go zmęczeniem po podróży z Los Angeles. Tłum 5 minut później zaczął rozchodzić się, każdy w swoją stronę.
-Skąd wiedziałaś, że to on? - spytałam Grace, kiedy wracałyśmy do akademika.
Odebrałam od niej moją torebkę. Nie mogłam przestać się uśmiechać.
-Tak słyszałam, że ma przyjechać...
-I nic mi nie powiedziałaś? - przerwałam jej.
-...na pogrzeb dziadka.
Zrzedła mi mina. Nic o tym nie wiedziałam. Po chwili namysłu, doszłam do wniosku, że to nie było dobre z naszej strony, że wszystkie szłyśmy za samochodem aż pod dom. Rodzina Simpsonów przeżywała żałobę, a my jak zwykle odstawiłyśmy szopkę. Miałam lekkie wyrzuty sumienia. Przygryzłam wargę.
-Kiedy pogrzeb? Wiesz coś? - mruknęłam.
-Pojutrze bodajże.

~~~

-I o to jak witają nas Aniołki z rodzinnego miasta. Zawsze tam gdzie Cody.

Flo złapał za kamerę i zaczął kamerować tłum przez żaluzje w oknie. Zwrócił sprzęt na mnie stojącego obok.

-Czy mógłbyś wyłączyć tą cholerną kamerę? - warknąłem.

-Jeju, spokojnie... Myślałem, ze przyzwyczaiłeś się już do fanek.

Opuścił kamerę i zaczął naciskać na jakieś przyciski. Odłożył ją na stoliku niedaleko nas.

-Owszem, ale to czasami staje się irytujące - wywróciłem oczami.

Odszedłem od francuza i zdjąłem buty. Postawiłem je w holu. Kocham moich fanów, ale chciałbym mieć chwilę spokoju, gdy przyjeżdżam do domu. W szczególności na taką "okazję"... I jeszcze ta dziewczyna. Gdyby nie zaczęła się drzeć nikt nie zwróciłby na mnie uwagi. Już przez miasto myślałem, ze szlag mnie trafi. Było ich tylko coraz więcej i krzyczały coraz głośniej. Przez 8 lat mojej kariery nasłuchałem się tego tyle, że miałem tego po dziurki w nosie. Może przesadzałem, ale mogłyby się "witać" jakoś ciszej. 

Po wejściu do kuchni przywitała mnie babcia. Przytuliłem ją. Nie widzieliśmy się dobry rok. Do dziś jest mi przykro, że spędzałem wtedy tak mało czasu z dziadkiem.

Na kuchennym blacie stał talerz z ciastem. Uśmiechnąłem się lekko. Jak zawsze...

-Twoje fanki są naprawdę kochane - zagadała babcia - Od kilku dni przychodzą i mówią, że jest im przykro z powodu dziadka.

-Mogłyby przestać mieszać się w coś takiego - oparłem głowę na dłoni.

-O, przestań! Czego oczekiwałeś? To normalne, że tak się zachowują. Kochają cię, jesteś dla nich ważny.

-Tak, wiem. One dla mnie też, ale to nie powód, żeby tu przychodzić.

Babcia tylko pokręciła głową. Do kuchni weszła Alli.

-O czym gadacie? - zapytała.

Usiadła na krześle naprzeciwko mnie. Wzięła kawałek ciasta i ugryzła. 

-O nich - wskazałem głową na drzwi wyjściowe od domu.

Moja siostra zmarszczyła brwi. Założyła noge na nogę.

-Nie przesadzaj... Przyszły tu dla ciebie. Nie mogłeś się do nich chociaż umiechnąć?

-No właśnie - dodała babcia.

Spojrzałem na nie lekko zdenerwowany. Zmarszczyłem czoło.

-Jesteście w zmowie czy co?

Babcia wzruszyła ramionami. Odwróciła się do zlewu i zaczęła zmywać naczynia.

-Nie - odezwała się Alli - Po prostu, mam wrażenie, że w ostatnim czasie olałeś fanów. Nie szanujesz ich.

-No i co z tego?

Powoli miałem dosyć wywodów jakie prawiła mi rodzina na temat Aniołków. Poza tym, moja siostra miała własnych fanów. Mogłaby się zająć nimi...

-Pamiętaj, że jesteś tym kim jesteś dzięki nim - kontynuowała blondynka - Jeśli będziesz nadal się tak zachowywać odejdą, prędzej czy później.

I

*5 miesięcy później*

Wieczne lato to coś co kocham. Kiedy byłam na święta Bożego Narodzenia w Nowym Jorku i napotkałam śnieg to myślałam, że szlag mnie trafi... Jeszcze w przed dzień chodziłam w szortach, a tam już w kożuchu.
Poziom uczelni był wysoki. Na szczęście, jestem dość inteligentą osobą i nauką idzie mi szybko. Na studiach poznałam mnóstwo świetnych ludzi. Zaprzyjaźniłam się z Grace, w której zawsze miałam wsparcie. Mieszkała ze mną w akademiku.
Zawsze zazdrościłam Emily, że miała powodzenie u facetów. Mogłabym powiedzieć, że tutaj stał się cud, bo zakochałam się z wzajemnością. Po raz pierwszy w życiu. Wcześniej miałam jednego chłopaka, ale okazało się, że miał też inne dziewczyny razem ze mną... Do dziś nie odzywam się do niego.
Z Ryanem byłam od listopada. Wszystko układało się świetnie. Mój tata i siostry polubili go.
Byłam naprawdę szczęśliwa. Na Gold Coast wszystko było lepsze.
Jedynym moim pechem było to, że nigdy nie udało mi się spotkać mojego idola. Cody był nim od 5 lat. Raz byłam na jego koncercie w Nowym Jorku, ponieważ udało mi się wygrać bilet. Liczyłam, że może zobaczę go w jego rodzinnej Australii. Cóż, w święta mnie nie było, a więcej nie przyjechał... Ale nie traciłam nadziei.
Na uczelni kończył się pierwszy semestr. Dla studentów każda okazja do imprezy jest dobra, prawda? No więc, ktoś zorganizował zabawę w swoim wielkim domu. Zaprosił wszystkich.
-Którą założyć? - spytała Grace przed wyjściem.
Pokazała mi dwie sukienki - miętową z krótkim rękawem i czarną, zdecydowanie za krótką. Przygryzłam wargę.
-Miętową - odpowiedziałam.
-Napewno? - szatynka przyłożyła ją do siebie - Nie będę wyglądać za bardzo... No wiesz...
-Gracie, - uśmiechnęłam się - Jesteś piękna. Czym ty się przejmujesz?
Nie kłamałam. Była wysoka, miała długie nogi i długie, brązowe włosy. Poza tym świetną sylwetkę, piękny uśmiech i niesamowity charakter. Dziwiłam się, że nie miała chłopaka. Ci jakoś się do niej nie kleili. Naiwni...
-Zawsze musisz mi schlebiać? - zaśmiała się.
-Mam być nieszczera? - przekręciłam głowę.
-Channi, jesteś cudowna - przytuliła mnie.
Miałyśmy jeszcze jakąś godzinę. Strój miałam już wybrany. Ryan miał po nas przyjechać o 21.00, więc postanowiłam także zacząć się szykować. Przebrałam się w białą bluzkę i spódniczkę w kwiatki. Nie lubię ubierać się wyzywająco. Nałożyłam odrobinę pudru na twarz, musnęłam usta błyszczykiem i wytuszowałam rzęsy. Jak zwykle największą ilość czasu zajęło prostowanie włosów i układanie grzywki, która nigdy nie chce ze mną współpracować. Psiknęłam się perfumami i założyłam malinowe szpilki. Usłyszałam trąbienie pod akademikiem. Wyszłam z łazienki.
-Gotowa? - zapytałam.
-Tak, chodźmy.
Ryan przyjechał po nas swoim czerwonym fordem. Stał oparty o maskę i czekał na nas cierpliwie. Miał krótkie, czekoladowe włosy; był wysoki i świetnie zbudowany. Gdy nas zauważył, uśmiechnął się lekko.
-Cześć dziewczyny - rzucił na przywitanie.
Podeszłam do niego i złożyłam pocałunek na jego ustach. Wsiedliśmy do auta i pojechaliśmy.

(puść piosenkę numer 3 w odtwarzaczu)

Po około dwóch godzinach wszyscy świetnie się bawili. Jak to zazwyczaj na takich imprezach bywa, alkohol lał się strumieniami. W wielkim salonie było duszno od nadmiaru ludzi i dymu papierosowego. O ile to były fajki... Było ciemno, wszyscy tańczyli. Dużo osób całowało się po kątach. Bawiłam się naprawdę dobrze. Również trochę wypiłam. Jednak nie traciłam świadomości. Nigdy tak nie miałam. Czasami trochę zaszalałam, to wszystko. Ryan na jakiś czas zgubił się mi gdzieś w tłumie. W końcu sam mnie znalazł. Trzeźwy to on nie był... Przytulał mnie mocno w tańcu. Widziałam dziwny błysk w jego oczach. Kilka minut potem zadał mi dziwne pytanie:
-Masz ochotę na mnie tak jak ja na ciebie?
Zmarszczyłam brwi.
-Chodzi ci o...
-Jedźmy do mnie - wymruczał mi do ucha.
Nie wiedziałam co powiedzieć. Nigdy nie byłam aż tak blisko z żadnym chłopakiem. Zdziwiłam się, że w ogóle Ryan mi to zaproponował. Zastanowiłam się chwilę.
-Czemu nie - powiedziałam w końcu.

***

Nie myślałam, co by było, gdyby Ryan rozbił samochód po pijaku. Nie myślałam, co by było, gdyby policja nas złapała. Nie myślałam o tym, co by powiedział tata. Wcale nie myślałam. Chciałam Ryana. To wszystko. Okej, napaliłam się. Z każdą minutą coraz bardziej wbijałam zęby w dolną wargę, a auto przyspieszało. 

W końcu dojechaliśmy na miejsce. Wpadliśmy do domu. Ryan wpił się w moje usta. Złapał moją twarz w dłonie, a ja oplotłam ręce wokół jego karku. Zdjęłam z niego koszulkę. Tym razem alkohol uderzył mi do głowy jak nigdy wcześniej. Nie panowałam nad sobą, nad tym, co robiłam. Jakoś "doczołgaliśmy się" do sypialni szatyna. Chłopak popchnął mnie lekko na łóżko i zaczął składać namiętne pocałunki na mojej szyi. Wydałam z siebie cichy jęk. Ryan zrzucił ze mnie sukienkę. 

Cóż, pamiętam, że wtedy w mojej głowie zrodziła się myśl, że to chyba najlepsza noc w moim życiu. Straciłam dziewictwo z chłopakiem, którego naprawdę kochałam. Było cudownie. Pół nocy nie spałam. Leżałam po prostu wtulona w mojego chłopaka uśmiechając się do samej siebie. Czy byłam szczęśliwa? O tak, szczęście przepełniało mnie całą. Wtedy nie wyobrażałam sobie życia z kimś innym, gdzieś indziej. Mimo, że nie byliśmy razem jakoś długo to czułam się jakby to Ryan był tym jedynym. Chciałam być znim na dobre i na złe, do końca świata. Napewno też przeżywaliście coś takiego. Czułam, że mam najwspanialszego chłopaka na Ziemi. Byłam wręcz pewna, że nigdy nikogo już tak nie pokocham. Był moim księciem z bajki, a ja byłam jego księżniczką.

___________________________________________

Bardzo króciutko, ale to dopiero początek. :)

PROLOG

Wróciłam z zakupów z moją przyjaciółką Emily i siostrą bliźniaczką Mary. W końcu mogłyśmy gdzieś razem wyskoczyć. Upał był okropny - jak to w sierpniu. Postanowiłyśmy ochłodzić się w basenie, który był rozłożony za domem. Jednak zatrzymał mnie tata.
-Przyszedł do ciebie list.
-Może poczekać... - wzruszyłam ramionami.
-Myślę, że lepiej będzie jak przeczytasz go teraz.
Westchnęłam. Dziewczyny wyszły do ogrodu, a ja powlokłam się za tatą do kuchni. Podał mi śnieżnobiałą kopertę.
Channel Heaps
77 126th Street
Nowy Jork, NY
Stany Zjednoczone
Zmarszczyłam brwi. Znaczek nie był Amerykański. Otwórzyłam i zaczęłam czytać list. Po chwili zatkałam usta dłonią. Byłam w szoku.

-O mój Boże... Dostałam się!
Rzuciłam się tacie na szyję. Byłam niesamowicie szczęśliwa. Od roku starałam się, by przyjęli mnie na Bond University. Studia w Australii to coś, o czym zawsze marzyłam. W liceum miałam same piątki, byleby się tylko dostać. I udało się.
-Tato, błagam mogę jechać? - uśmiechnęłam się szeroko.
-Masz 19 lat, co ja mogę?
Pisnęłam i przytuliłam go jeszcze raz. Zakręciłam się wokół własnej osi. Tata zaśmiał się.
-Dziękuję, dziękuję, dziękuję! - zaczęłam podskakiwać.
Wybiegłam do ogrodu nawet nie zamykając drzwi. Mary i Emily już leżały w basenie, a moja młodsza siostra Julia huśtała się na oponie zawieszonej na drzewie.
-Jadę do Australii! - krzyknęłam wymachując listem.
Wszystkie spojrzały na mnie jak na idiotkę. Skakałam wokół ogrodu niczym opętana.
-Co? - zaśmiała się Mary.
-Dostałam się na Bond University! Wyjeżdżam za miesiąc!
Od tamtej chwili myślałam, że świat będzie dla mnie piękniejszy. Dostałam się na wymarzoną uczelnię w wymarzonym miejscu. W Raju.

_________________________
Hej kochani! :)
Oto jest prolog mojego nowego opowiadania. Jak wam się podoba? Czekam na wasze opinie.